فراتر از یک عدد؛ فرزندان ما، میراثی برای آینده‌ای پایدار   «جوانی جمعیت » در راستای «قدرتِ ساختن» و «پایداری» به معنای «شکوفایی همیشگی» است.   زاگرس خرم_مریم نادری/همه چیز از یک نگاه متفاوت شروع می‌شود. وقتی در اتاق خبر، گزارش‌ها را می‌خوانم که از نرخ باروری، رشد جمعیت و شاخص‌های توسعه صحبت می‌کنند، با اعداد و ارقامِ سرد سر و کار دارم؛ اما وقتی به خانه برمی‌گردم و به چهار فرزندم نگاه می‌کنم، آن اعداد ناگهان جان می‌گیرند. آن‌ها برای من دیگر «آمار» نیستند؛ آن‌ها چهار رویا، چهار آینده و چهار مسئولیت بزرگ هستند.       از این رو برای من، «جوانی جمعیت» فقط یک آمار در گزارش‌های دولتی نیست؛ بلکه چهار قلب تپنده، چهار رویا و چهار مسیر متفاوت است که باید برای رسیدن به قله‌های موفقیت هموار شود. وقتی از «توسعه پایدار» صحبت می‌کنیم، در واقع درباره این حرف می‌زنیم که چگونه می‌توانیم دنیایی بسازیم که فرزندان ما بتوانند در آن با آرامش، سلامت و عزت زندگی کنند؛ دنیایی که منابع آن تمام نشود و فرصت‌ها برای آن‌ها نیز فراهم باشد.       امروز وقتی از «جوانی جمعیت» و «توسعه پایدار» صحبت می‌کنیم، در واقع داریم درباره یک معامله‌ی بزرگ با آینده حرف می‌زنیم. ما می‌خواهیم بدانیم آیا این جمعیتِ جوان، قرار است موتور محرکِ پیشرفتِ ایران باشد یا بارِ سنگینی بر دوشِ منابعِ رو به اتمامِ این سرزمین؟   از طرف دیگر، مفهوم «توسعه پایدار» برای من به عنوان یک مادر، معنایی بسیار عمیق‌تر از یک اصطلاح اقتصادی دارد. توسعه پایدار یعنی: «چگونه امروز زندگی کنیم که فردا، فرزندانمان چیزی برای زندگی کردن داشته باشند؟» اگر امروز با مصرفِ بی‌رویه آب، خاک و انرژی، اقتصادمان را رشد دهیم، در واقع داریم آینده‌ی فرزندانمان را قرض می‌گیریم. توسعه‌ای که به قیمتِ نابودیِ محیط‌زیست و تمام شدنِ منابع باشد، توسعه نیست؛ بلکه استهلاکِ تدریجیِ زندگی است.   اینجاست که هدف مشخص می شود آری هدف ما تنها افزایش تعداد نیست، بلکه پرورش نسل‌هایی است که: دانشمند و خلاق باشند؛ تا بتوانند با تکنولوژی، چالش‌های اقتصادی ما را حل کنند.مسئولیت‌پذیر باشند؛ تا یاد بگیرند چگونه از محیط‌زیست و منابع ایران محافظت کنند (این یعنی اصل توسعه پایدار).و با امید زندگی کنند؛ تا انرژی جوان خود را صرف ساختن کنند، نه فرار از محیط خودشان. باید صادق باشیم؛ داشتنِ جمعیت جوان، به تنهایی به معنای توسعه نیست. جمعیت جوان مانند یک موتور قدرتمند است؛ اما این موتور برای اینکه کشور را به مقصد برساند، به سوختِ «آموزشِ درست»، «فرصت‌های برابر» و «امنیتِ اقتصادی» نیاز دارد. اگر ما فقط بر افزایش تعداد تمرکز کنیم، اما خانه‌ای برای رشد آن‌ها نسازیم و شغلی برای خلاقیتشان فراهم نکنیم، آن وقت با بحرانی روبرو خواهیم شد که نه تنها توسعه را متوقف می‌کند، بلکه آرامشِ جامعه را نیز از بین می‌برد.   ما در ایران، در نقطه‌ی حساسِ میانِ «فرصت» و «چالش» ایستاده‌ایم. فرصت برای استفاده از انرژیِ بی‌کرانِ جوانان، و چالش برای مدیریتِ هوشمندانه این رشد بدون آسیب زدن به آینده.       وظیفه‌ی ما، هم دولت‌ها و هم خانواده‌ها، یکی است: ما باید پیوندی میان «تعداد» و «کیفیت» ایجاد کنیم. دولت‌ها باید زیرساخت‌هایی بسازند که این جمعیت را به سمتِ تولید و نوآوری هدایت کند، و ما در خانه‌ها باید نسلی را تربیت کنیم که هم توانمند باشد و هم مسئولیت‌پذیر؛ نسلی که هم به دنبالِ پیشرفت باشد و هم محافظِ میراثِ طبیعی و اجتماعی این سرزمین.   ‌   من به عنوان یک خبرنگار، برای شفافیت در مسیرِ توسعه می‌نویسم و به عنوان یک مادر، برای آینده‌ای می‌جنگم که در آن، فرزندانم نه تنها در کشوری پرجمعیت، بلکه در کشوری «پایدار و شکوفا» قد بکشند.   انتهای یادداشت/مریم نادری مدیر مسئول پایگاه خبری زاگرس خرم